Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/7523 K.2013/20765

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda davacı-davalı kocanın ağır kusurlu olduğu kabul edilerek; karşılıklı boşanma davalarından kocanın davasının reddine, kadının karşı davasının kabulüyle boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden;davacı-davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı.bağımsız konut temin etmediği ve sosyal ortamlarda azarladığı; buna karşılık davalı-davacı kadının da sürekli hakaret ettiği.eşini küçümsediği ve birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte davacı-davalı koca daha ziyade kusurludur. Gelişen bu olaylar karşısında evlilik birliğinin devamında taraflar ve müşterek çocuk bakımından bir yarar kalmadığı, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşullarının davacı-davalı kocanın davası yönünden gerçekleştiğinin kabulü gereklidir.

Bu durumda, davacı-davalı kocanın boşanma davası bakımından da Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki koşulların oluştuğu anlaşılmakla, boşanmaya davacı-davalı kocanın davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde reddi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.