Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/7589 K.2013/20513

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, reddedilen tedbir-yoksulluk nafakaları ve tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md. 186/1), geçimine (TMK md. 185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m. 185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m. 169).

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, tarafların müşterek çocuğu 1998 doğumlu Mükremin'in dava tarihinden itibaren davalı-karşı davacı anne yanında kaldığı, bakım ve gözetiminin anne tarafından yerine getirildiği, dava sonuçlanmadan kısa bir süre önce davacı-karşı davalı babanın yanına gittiği anlaşılmaktadır.

O halde; mahkemece müşterek çocuğun ne zaman davalı-karşı davacı anne yanından ayrıldığı belirlenerek, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek tedbir nafakası davası tarihinden geçerli olmak üzere müşterek çocuk yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.