Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/7969 K.2013/21288

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından; kadının karşı boşanma davası ve kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise; kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-karşı davacı (kadın)'ın tüm, davacı-karşı davalı (koca)'nın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı (kadın) tarafından açılan karşı boşanma davası, Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayanmaktadır. Anılan hüküm gereğince boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir.Davalı-karşı davacı (kadın)'ın ortak konutu haklı sebeple terkettiğini ve usulüne uygun ihtar tebliğine rağmen haklı sebeple dönmediğini kabule yeterli delil bulunmamaktadır.

Terkte haklı olduğunun ıspatlanamadığı mahkemece de kabul edilmiştir. Taraflar arasında, kocanın sebebiyet verdiği ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizliği kabule elverişli ciddi sebep ve deliller tespit edilememiştir. Bu durum karşısında kadın tarafından açılan karşı boşanma davasının reddi gerekirken, yetersiz gerekçe ile bu davanın kabulü doğru bulunmamıştır.