Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/8193 K.2013/21661

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından; kadının davasının kabulü, kendi davasında kusur belirlemesi, kendi tazminat isteklerinin reddi ile kadın yararına hükmedilen nafakalar yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise; kusur belirlemesi, reddedilen tazminat istekleri ile yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, eşinin ailesini evden kovduğu, kayınpederi ile kayınbiraderine basit yaralama eyleminde bulunduğu; buna karşılık davalı-davacı kadının ise yakınlarının, eşine ve eşinin yakınlarına yönelik yaralama ve kovma eylemlerine sessiz kaldığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olmayıp; davacı-davalı koca, davalı-davacı kadına oranla daha ziyade kusurlu kabul edilmelidir. Durum böyleyken, davalı-davacı kadının eşit kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; mevcut kusuru tazminat talep etmesine engel teşkil etmediği halde; davalı-davacı kadının maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.md.174/2) tazminat taleplerinin reddi de doğru olmamış; bozmayı gerektirmiştir.