Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9842 K.2013/23832

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi ve kadın lehine taktir edilen tazminatlar yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan yargılama ve toplanan delillerden mahkemenin de kabulünde olduğu gibi davacı-davalı kocanın eşine şiddet uyguladığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 197. maddesine dayalı bağımsız tedbir nafakası davası yönünden davalı-davacı kadın ayrı yaşamakta haklı sayılır ve bu nedenle bağımsız nafaka davasının kabulü ile davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakası takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde reddi doğru olmamıştır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

KARŞI OY YAZISI

Tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına, kişilik haklarına yapılan saldırının nitelik ve derecesine göre davalı-davacı (kadın) yararına takdir olunan manevi tazminat yeterlidir. Manevi tazminat yönünden bozmaya iştirak etmiyorum.