Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/1351 K.2014/11573

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; müşterek çocuk Sude'nin velayeti ve kendi lehine hüküm altına alınan manevi tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kocanın, lehine hükmedilen manevi tazminatın miktarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların müşterek çocukları 11.02.2003 doğumlu Mert'in velayeti davacı babaya, 16.06.2007 doğumlu Sude'nin velayeti ise davalı anneye verilmiştir.

20.05.2013 tarihli uzman raporunda müşterek çocuklardan Sude'nin anne ile bağının güçlü olduğu, ancak her iki küçüğün velayetinin kardeşlik bağlarının güçlü kılınmasındaki zorunluluk nedeniyle babaya verilmesinin uygun olacağı belirtilmiştir. Velayet düzenlemesi yapılırken analık babalık duygularından önce çocukların bedeni ve fikri gelişimleri dikkate alınmalıdır. 2003 doğumlu Mert'in velayeti babaya verilmiş ve bu yön davalı anne tarafından temyiz edilmemiştir. Kardeşlerin birbirlerinden ayrılması onların gelişiminde olumsuz etki yapacağı da sabittir. O halde müşterek çocuk 16.06.2007 doğumlu Sude'nin de velayetinin davacı babaya verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.