Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/139 K.2014/10597

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusura ilişkin gerekçesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, "evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tarafların eşit kusurlu oldukları" kabul edilmiş, buna bağlı olarak davacının Türk Medeni Kanununun 174/1. ve 2. maddesine dayanan tazminat istekleri reddedilmiştir. Oysa, davalının, bağımsız konut temininden kaçındığı, eşine müteaddit defalar fiziki şiddet uyguladığı, ailesinin baskılarına kayıtsız kaldığı, davacının ise sık sık ortak konutu terk ettiği yapılan soruşma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya sebep olan olaylarda ağır kusurlu olan davalıdır. Boşanmaya ağır kusuru ile sebep olan taraf ise tazminatla sorumlu tutulmalıdır. Hal böyleyken, davacının davalıyla "eşit kusurlu" sayılması ve tazminat isteklerinin bu sebeple reddi doğru bulunmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, az kusurlu olan davacı yararına Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi gereğince uygun miktarda maddi, boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğu gözetilerek, aynı Yasanın 174/2. maddesi gereğince uygun miktarda manevi tazminat takdir etmekten ibarettir. Bu husus nazara alınmadan davacının tazminat taleplerinin reddedilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.