Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/14277 K.2014/24229

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, tazminatların miktarı, tedbir ve yoksulluk nafakasının reddi yönünden; davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise, kadının boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı-karşı (kadın) yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Davacı-karşı davalı (kadın), dava dilekçesi ile müşterek çocuk yararına 750 TL. tedbir ve iştirak nafakası talep ettiği halde, talep aşılarak müşterek çocuk yararına 800 TL. tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.

KARŞI OY YAZISI

İştirak nafakası “isteğe bağlı” bir nafaka değildir. Türk Medeni Kanununun 182/2. madde hükmünün ikinci cümlesi başka türlü düşünmeme olanak vermemektedir. Erkek eş, çocuğun üstün yararı gözetilerek hükmedilen iştirak nafakasının ekonomik gücüne uygun olmakla ödemek zorundadır.