Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/15565 K.2014/25861

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı (koca) tarafından; kusura ilişkin gerekçesi ve kadın lehine hükmedilen manevi tazminat yönünden davacı (kadın) tarafından ise; lehine hükmedilen nafaka ve manevi tazminatın miktarları ve ziynet alacağıyla ilgili verilen hüküm yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı, dava dilekçesinde düğünde takılan altın cinsindeki ziynet eşyalarına karşılık, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle 7.000 liranın yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini de istemiştir. Davacı, aynı davalıya karşı olan birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürebilir.

Bunun için, birlikte dava edilen taleplerin tamamının aynı yargı çeşidi içinde yer alması ve taleplerin tümü bakımından ortak yetkili mahkemenin bulunması zorunludur (HMK.m.110). Böyle bir durumda kuşkusuz, bağımsız nitelikteki talepler harca tabi ise, bunun gerektirdiği maktu veya nispi peşin harcın da davacı tarafından yatırılmış olması, eksiklik halinde tamamlanması gereklidir.

Ne var ki, somut davada davacı, dava dilekçesinde "adli yardım" talebinde de bulunmuş, bu talep mahkemece 06.12.2013 tarihli ön inceleme duruşmasında kabul edilmiştir. Adli yardım kararı, kapsamı sınırlandırılmamışsa bundan yararlanana, karar ve ilam harçları da dahil yapılacak tüm yargılama ve takip giderlerinden geçici olarak muafiyet sağlar (HMK.m.335/1). Dolayısıyla adli yardımdan yararlanan taraf, karar ve ilam harcının peşin bölümünü yatırmakla yükümlü değildir.

Öyleyse davacının dava dilekçesinde yer alan ziynet alacağına ilişkin talebinin esasıyla ilgili hüküm kurulması yasal olarak zorunludur. Bu husus nazara alınmadan ziynet eşyaları hususunda "usulüne uygun açılmış bir dava ve yatırılmış harç bulunmadığından" bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.