Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/15995 K.2014/26491

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, velayete ilişkin düzenleme, davacı lehine hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının, kadın ve çocuk lehine hükmedilen tedbir nafakası ile ziynetlere ilişkin temyiz itirazları yersizdir. 2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tamamen davalı (koca) kusurlu kabul edilerek, davacı lehine maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Kocanın kusuruna esas olarak eşine fiziki şiddet uygulaması ve terke zorlaması gösterilmiştir. Oysa davalının, eşine fiziki şiddet uyguladığını kabule yeterli delil bulunmamaktadır. Davacı tanıklarının bu husustaki beyanları davacıdan duyduklarına dayanmaktadır.

Taraflardan aktarılan olaylar sabit kabul edilemez. Davalı ve ailesinin davacıyı istemedikleri ve baba evine gönderdikleri toplanan delillerle gerçekleşmiştir.

Kocanın gerçekleşen bu kusuruna karşılık davacının da, tartışmaları sırasında kocasının yakasından tutup tokat attığı, küfürlü sözler söylediği, "sizi bitireceğim, evinizi yakacağım" diyerek zarar vermekle tehdit ettiği ve kayınvalidesine saldırıp boynunu tuttuğu, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda davalı değil, davacının ağırlıklı olarak kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken davalı (koca)'nın ağır kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak kadın yararına maddi ve manevi tazminata ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.