Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/17137 K.2015/3709

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın eş tarafından, erkek eşin boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakaların miktarı ile reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında taraflar "eşit kusurlu" kabul edilerek erkek eş tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, davalı-davacı kadın eşin tazminat taleplerinin ise reddine karar verilmiştir.

Yapılan soruşturma, toplanan delillerle mahkemenin tespit ettiği ve gerekçede gösterdiği kusurlu davranışlar dikkate alındığında, davacı-davalı erkek eşin boşanmaya sebep olan olaylarda daha ağır oranda kusurlu bulunduğunun kabulü gerekir.

Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının da gerçekleştiği nazara alındığında, davacı-davalı erkek eşin boşanma davasının kabulü ile boşanmaya karar verilmiş olması, sonucu itibariyle isabetli olmakla birlikte, gerekçesi yerinde olmamıştır.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca hüküm sonucu doğru olup da, gerekçesi buna uygun değil ise, hükmün gerekçesinin değiştirilip onanmasına karar vermek gerekeceğinden; boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiş; buna bağlı olarak da davalı-davacı kadın eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda birinci bentte açıklanan sebeple davacı-davalı erkek eşin boşanmaya sebep olan olaylarda daha ağır kusurlu bulunması karşısında, davalı-davacı kadın eş yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminat (TMK m.174/1-2) takdiri gerekirken, kusur belirlemesinde hataya düşülerek tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.