Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/19009 K.2015/3905

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı erkek eş tarafından kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve çeyiz eşyalarının iadesi yönünden, davalı-davacı kadın eş tarafından ise kusur belirlemesi, nafaka miktarı ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları kabul edilmek suretiyle boşanmaya karar verilmiş ise de yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı kadın eşin mahkemece kabul edilen kusurlu davranışlarının yanında, bir başka erkekle uzun süre telefon görüşmeleri yapmak suretiyle güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davalı-davacı kadın eşin davacı-davalı erkek eşe oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri doğru değil ise de, mahkemece boşanma kararı verilmesi doğru olmakla birlikte tarafların eşit kusurlu oldukları yönündeki gerekçesi doğru değildir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca; karar usule ve Kanuna uygun olup da gösterilen gerekçe doğru bulunmazsa, gerekçe değiştirilerek ve düzeltilerek onanacağından; mahkemenin kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadın eşin daha ziyade kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyleyken, mahkemenin tarafları eşit derecede kusurlu kabul etmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak yasal şartları oluşmadığı halde (TMK md 175) davalı-davacı kadın eşin yoksulluk nafakası isteğinin kabul edilmesi isabetsiz olmuştur.