Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/19098 K.2015/3339

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının ziynet eşyalarının iadesi talebinin kabulü gerektiği yönündeki temyiz itirazları yersizdir. 2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davalının, bir başka kadınla ilişkisinin olduğu, bu suretle evlilik birliğinin temeli olan sadakat yükümlülüğünü (TMK m. 185/3) ihlal ettiği ve son olarak da davacıyı terk ettiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Mahkemece, "davacının eşini affettiği" gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Davacının, kocasının diğer kadınla ilişkisini tamamıyla bitirdiği inancıyla ortak konuta döndüğü ve tarafların bir süre birlikte yaşadıkları doğrudur. Ne var ki, bu süre içinde davalının, eşine sevgi ve ilgi göstermediği de tanıklarca ifade edilmiş ve sonunda davalı eşini terk etmiştir. Bu koşullar karşısında "davacının kocasını affettiği" artık söylenemez. Olayların akışı karşısında davacı, dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK m. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.