Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/20342 K.2015/4758

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından kusur belirlemesi, tazminat ve nafakalar yönünden; davalı (kadın) tarafından ise tazminat ve nafaka miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadın vekili Av. A. İ. A., 01.08.2014 tarihli dilekçesiyle temyiz talebinden vazgeçtiğini bildirmiştir. Bu sebeple davalı tarafın temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının temyiz isteklerinin incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Davalı kocadan kaynaklanan davalı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eden bir eylemin varlığı ispat edilememiştir. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları oluşmadığı halde, davalı kadın yararına manevi tazminata hükmedilmesi doğru değildir.

c-Davalı kadının SGK aktif çalışan olarak göründüğü, zabıta tarafından yapılan ekonomik ve sosyal durumunun araştırılmasına ilişkin müzekkere cevabında ise çalışmadığı bildirilmiştir. Mahkemece Sosyal Güvenlik Kurumuna müzekkere yazılarak davalının çalışmasına ilişkin işe giriş bilgilerinin istenilmesi bu yönde çelişkinin giderilmesi, sonucu uyarınca yoksulluk nafakası konusunda karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.