Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/2137 K.2014/19628

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından, her iki boşanma davası yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 14.10.2014 günü temyiz eden davalı-karşı davacı A.. T.. vekili Av. B.. E.. Ç.. İ.. ve karşı taraf davacı-karşı davalı M.. T.. vekillerinden Av. S.. Y.. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı kadın tarafından açılan karşı boşanma davası, mahkemece; “daha önce (20.09.2010 tarihinde) açtığı boşanma davasından 21.12.2011 tarihinde feragat ettiği, bu sebeple bu tarihten önce meydana gelen, dava sebebi olarak ileri sürülen olayları affetmiş sayıldığı, bu yüzden kocaya artık kusur atfedilemeyeceği” gerekçesiyle reddedilmiştir.

Oysa, davacı-karşı davalı (koca)’nın, feragatle sonuçlanan davadan sonra, başka kadınlarla olağanın üstünde telefonla görüşmeler yaptığı ve mesajlaştığı yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bu halde, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı-karşı davacı da, karşı boşanma davası açmakta haklıdır.

Öyleyse, karşı boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken; yetersiz ve olaya uymayan gerekçe ile karşı davanın reddi doğru bulunmamıştır.