Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/23585 K.2014/22650

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından, kusur belirlemesi ile nafaka yönünden; davalı (kadın) tarafından ise kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı (koca) tarafından açılıp retle sonuçlanan ve Türk Medeni Kanununun 166/son maddesi uyarınca açılan boşanma davasına dayanak teşkil eden dosyada davacı (koca)'nın eşine ve müşterek çocuklarına şiddet uygulayıp evden kovduğu, sadakatsiz davranışta bulunduğu ve sadakat yükümlülüğüne aykırı davranışlarının fiili ayrılık döneminde de devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacı (koca)'nın bu kusurlu davranışları davalı (kadın)'ın kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. Davalı (kadın) yararına Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşullarının oluştuğunun anlaşılmasına göre kadın yararına uygun bir manevi tazminat verilmesi gerekirken yazılı şekilde manevi tazminat talebinin reddedilmesi doğru olmamıştır.

3-Davalı (kadın)'ın maddi tazminat (TMK md. 174/1) talebi bulunmamaktadır. Hal böyle iken, aleyhinde kesin hüküm oluşturacak şekilde ret hükmü kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

4-Toplanan delillerden davalı (kadın)'ın emekli olup, düzenli ve sürekli gelirinin bulunduğu, tarafların gelirlerinin eşit olduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davalı (kadın)'ın yoksulluk nafakası isteminin reddi gerekirken, gerekçesi gösterilmeden yazılı şekilde davalı (kadın) lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.