Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/23651 K.2015/8954

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı erkek tarafından, davacı-davalı kadının boşanma davası, kusur belirlemesi, davacı-davalı kadın yararına hükmedilen nafakalar ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının, sosyal ve ekonomik durum araştırmasına göre ev hanımı olduğu belirtilmiş ise de, dosyada bulunan sosyal güvenlik kurumu kaydına göre, çalıştığı iş yerinde görevinin 29.04.2013 tarihinde sonlandığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacı-davalı kadının, çalıştığı kurumdan kendi isteği ile ayrılıp, ayrılmadığı veya işverence işine son verilip verilmediği hususlarının araştırılıp sonucu itibarıyla karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde eksik tahkikat sonucu karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-Davacı-davalı kadın, dava dilekçesinde; yedi adet bileziğin aynen iadesini, aynen iade mümkün olmadığı takdirde bedelini talep etmiştir. Mahkemece altı adet bileziğe yönelik talep kabul edilmiş; ancak "dava dilekçesinde talep edilmeyen üç adet çeyrek altın için de kabul kararı verilmiştir. Hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına karar veremez (HUMK m. 75; HMK m. 26/2). Durum böyleyken, mahkemece talepten fazlasına hükmedilmek suretiyle yazılı şekilde kabul kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir.