Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/24395 K.2015/9989

Taraflar arasındaki "boşanma" davası ile üçüncü kişi tarafından ana ve babaya karşı açılan "velayetin kaldırılmasına" ilişkin davanın birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı (koca)nın tüm, davacı (kadın)ın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının kendisi için nafaka ve tazminat talebi bulunmamaktadır. Bu husus nazara alınmadan aleyhinde "kesin hüküm" oluşturacak şekilde nafaka ve tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

3-Üçüncü kişinin temyiz itirazlarına gelince;

Babanın babası tarafından bağımsız olarak açılan ve boşanma davasıyla birleştirilerek görülen davada; velayetin ana ve babadan kaldırılması istenmiştir. Sebep olarak her iki ebeveynin de "akıl hastası" olduğu gösterilmiştir. Davalı (baba)nın akıl hatası olduğu tıbben belirlenmiş, bu sebeple kısıtlanmış, velayet altına konulmuştur. Boşanma davası da akıl hastalığı sebebine dayanılarak açılmış ve kabul edilmiştir.

Boşanma kararı ile birlikte velayetin davacı anneye bırakılmasına karar verilmiştir. Yargılama sırasında velayet düzenlemesine esas olmak üzere alınan 11.07.2011 tarihli raporda "her iki ebeveynin de sorumluluklarını yerine getirecek yeterlilikte olmadıkları" bildirilmiş, daha sonra alınan 10.03.2014 tarihli raporda ise "velayetin anneye bırakılmasının uygun olacağı" ifade edilmiştir.

Raporlar arasındaki çelişki giderilmeden velayet konusunda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.