Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/25688 K.2014/24656

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, davalı yararına hükmedilen nafakalar ve kendi tazminat taleplerinin reddi yönünden, davalı (kadın) tarafından ise; kusur belirlemesi, nafakaların miktarı ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacının ilk evliliğinden olan çocuklarına davalının uyguladığı şiddet nedeniyle maddi ve manevi tazminat talep ettiğinin ve bu isteğin Türk Medeni Kanununun 174/1-2 maddesi kapsamında boşanmanın eki niteliğinde olmadığının anlaşılmasına göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu bulunmuş ise de; davacının, mahkemenin kabulünde olduğu üzere eşine şiddet uyguladığı ve “lan” diye hitap ettiği, davalının da davacının ilk evliliğinden olan 2005, 2006 ve 2010 doğumlu küçük çocuklarına şiddet uyguladığı, çocukları odaya kilitlemek, yemek vermemek gibi davranışlarla kötü muamelede bulunduğu ve eşine küfürlü konuştuğu anlaşılmaktadır. Bu halde boşanmaya neden olan olaylarda davalı (kadın) ağır kusurludur. Hal böyle iken tarafların boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu olduğunun kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine göre, davalı (kadın) yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.