Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/26500 K.2015/12150

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı erkek tarafından kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, taraflar eşit kusurlu kabul edilerek her iki davanın kabulüne karar verilmişse de davalı-karşı davacı kadının dava açılmadan önce Türk Medeni Kanunun 166/3. maddesine dayanarak boşanma davası açtığı ancak duruşmada davasından vazgeçtiği ve boşanmak istemediğini beyan ettiği bu sebeple davanın feragat nedeniyle reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu şekilde davalı karşı davacı kadının, davacı-karşı davalı erkekten kaynaklanan kusurlu davranışları affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığının kabulü gerekmektedir. Affedilen veya hoşgörülen olaylar davacı-karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklenemez. Kadının davasının Türk Medeni Kanunun 166/3. maddesine dayanarak açılmasının bu anlamda bir farkı da bulunmamaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında birlik görevlerini yerine getirmeyen, eşinin hastalığıyla ilgilenmeyen davalı-karşı davacı kadının boşanmaya neden olan olaylarda tam kusurlu olduğunun kabulü gereklidir. Bu durumda, davalı-karşı davacı kadın tarafından açılan boşanma davasının reddi gerekirken, kabulü doğru olmamıştır.

3-Yukarıdaki bentte açıklandığı gibi boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı kadın tam kusurlu olduğu halde, tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-karşı davalı erkeğin maddi tazminat talebinin reddi usul ve yasaya aykırıdır.