Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/27826 K.2015/13754

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davalı-karşı davacının boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurlu olduğu kabul edilerek davacı-karşı davalı kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'ilerine karar verilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-karşı davacının, eşine fiziksel şiddet uyguladığı, düzenli bir işte çalışmadığı ve birlik görevlerini yerine getirmediği belirlenmiş ise de, özellikle davacı-karşı davalı tanığı Didem'in beyanlarından, davalı-karşı davacının eşine fiziksel şiddet uygulamasından sonra tarafların barıştıkları ve evlilik birliğini bir yıl kadar daha devam ettirdikleri anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davacı-karşı davalı kadının eşinden kaynaklanan fiziksel şiddet davranışını affettiğinin veya hoş görüyle karşılandığının kabulü gerekir. Affedilen veya hoş görülen olaylar boşanma davasında kusur olarak kabul edilemez. Toplanan delillerden, davalı-karşı davacıdan kaynaklanan, davacı-karşı davalının kişilik haklarına saldırı teşkil eden başkaca maddi bir hadisenin varlığı kanıtlanmamıştır.

Davacı-karşı davalının düzenli bir işinin olmaması ve birlik görevlerini yerine getirmemesi kadının kişilik haklarına saldırı oluşturmaz. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davacı-karşı davalı kadının manevi tazminat isteminin reddi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.