Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/28047 K.2015/13927

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden, davalı-davacı erkek tarafından ise, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ve reddedilen manevi tazminat talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı erkeğin tüm temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının temyiz, sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Mahkemece tarafların eşit kusurlu olduğu kabul edilerek her iki boşanma davasının kabulü ile boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kadının eşini sevmediğini, istemediğini söylediği sabit ise de, davalı-davacı erkeğin de sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, birlik görevlerini yerine getirmediği, eşinin önceki evliliğinden olan çocuğuna bakmadığı, eşine ilgi göstermediği, sevmediğini söyleyerek evden kovduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre; davalı-davacı erkek, boşanmada diğer tarafa göre daha fazla kusurludur. Bu durumda tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadının maddi-manevi tazminat (TMK md. 174/1-2) istemlerinin reddi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.