Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/3205 K.2014/13977

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Mahkemece "davalı kadın tamamen kusurlu" kabul edilerek boşanma davasının kabulü ile boşanmaya karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı kadının, eşine hakaret ettiği, davacı kocanın ise, Karahallı Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi'in 20.06.2012 tarihinde kesinleşen nafaka ilamından da anlaşılacağı üzere haklı bir neden olmaksızın müşterek haneyi terk ederek birlikte yaşamaktan kaçındığı ve eşine fiziksel şiddet uyguladığı, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı kocanın, kadına göre daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece davalı kadının tamamen kusurlu olduğunun kabul edilmesi doğru değil ise de, evlilik birliğinin temelden sarsılmasında kadın, az da olsa kusurlu olup, kadının, kocanın boşanma davasına itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu (TMK.md 166/2.), birliğin devamında taraflar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı anlaşılmakla, kocanın boşanma davasının kabulü sonucu itibariyle doğrudur.

Bu sebeple davalı kadının, davacı kocanın boşanma davasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiş, boşanma kararının kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK.m.438/son) karar vermek gerekmiş, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kocanın yukarıda açıklanan sebeple ağır kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan davalı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, bu isteklerin reddi doğru bulunmamıştır.