Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/4157 K.2014/21979

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından; kendi davasının reddi, kadının davası ve fer'ileri ile reddedilen manevi tazminat talebi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 07.11.2014 günü temyiz eden davalı-karşı davacı M.. G.. vekili Av.L.. Y..ve karşı taraf davacı-karşı davalı S.. G.. vekili Av.S. Ö..geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; mahkemece, davalı-davacı kocanın eşiyle barışma girişiminde bulunması nedeniyle yaşanan olayları hoşgörüyle karşılayıp affettiği ve bu olaylara dayalı olarak boşanma kararı verilemeyeceği belirtilerek, davalı-karşı davacı kocanın davasının reddine karar verilmiş ise de; kocanın fiili ayrılık döneminde barışma girişiminde bulunması evlilik birliğini sürdürme konusunda bir iyiniyet göstergesi olup, tek başına eşinin kusurlu davranışlarını af anlamına gelmez.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı-davacı kocanın mahkemece kabul edilen kusurlu davranışlarına karşılık, davacı-karşı davalı kadının da eşine hakaret edip fizikşel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kocanın davasında Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuş olup, koca da boşanma davası açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, koca tarafından açılan karşı boşanma davasının da kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile kocanın davasının reddedilmesi doğru bulunmamıştır.