Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/7812 K.2014/18668

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; her iki dava yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; lehine hükmedilen tazminatların miktarı ve kişisel ilişki süresi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda; davacı-davalı kocanın tamamen kusurlu olduğu, fiili ayrılık döneminde davalı- davacı (kadın) tarafından söylenen sözlerin tepki niteliğinde olduğu ve tek başına kusur olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilerek kocanın boşanma davasının reddine, kadının boşanma davasının ise kabulüne karar verilmiş ise de yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın eşine sürekli fiziksel şiddet uygulamak, hakaret etmek,

ve sürekli borçlanarak aileyi ekonomik zora sokmak şeklindeki ağır kusuruna karşılık davalı-davacı kadının da tepki sınırlarını aşar şekilde eşine hakaret etmek ve yine eşinin kardeşine hakaret etmek suretiyle az da olsa kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylar karşısında her iki taraf da boşanmayı istediğine ve evlilik birliğinin devamında taraflar açısından bir yarar kalmadığına göre Türk Medeni Kanununun 166/2 maddesi koşulları gerçekleşen davacı-davalı kocanın boşanma davasının da kabulü gerekir. Buna rağmen hatalı gerekçe ile davacı-davalı kocanın boşanma davasının reddi doğru görülmemiştir.