Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/8695 K.2014/20216

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; davacı-davalı (koca)'nın davasında verilen boşanma hükmü ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, taraflar eşit derecede kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı-davacı (kadın)'a atfedilen eylemlerden sonra tarafların barışıp birlikte yaşamaya devam ettikleri, bundan sonra, kadına atfı kabil boşanmaya neden olacak nitelikte somut bir kusurun da ispat edilemediği anlaşılmaktadır.

Barışılmakla affedilmiş en azından hoşgörü ile karşılanmış olaylara dayanılarak boşanmaya karar verilemeyeceği gibi, ayrılık öncesi meydana gelen son olayda kadının “çocuğu alıp götüreceğim” şeklindeki beyanı da kusur olarak değerlendirilemez. O halde davacı-davalı (koca)'nın boşanma davasının ispatlandığının kabulü mümkün olmayıp reddine karar verilecek yerde yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.