Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/8977 K.2014/19549

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı (koca) tarafından, her iki boşanma davası ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın ziynet alacağına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kocanın her iki boşanma davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı kocanın, mahkemece tespit edilen ve gerçekleştiği sabit olan kusurlarına karşılık, davacı-davalı kadının da eşine “dümbük, pezevenk...” gibi sözlerle hakaretler ettiği, boşanmaya neden olan olaylarda, kusurun ağırlığı kocada olmakla birlikle kadının da kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylar karşısında, her iki taraf da boşanmayı istediğine ve evlilik birliğinin devamında taraflar ve müşterek çocuk açısından bir yarar kalmadığına göre, davalı-davacı kocanın boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleşmiş olup, onun davasının da kabulü gerekir. Hal böyle iken, mahkemece, hatalı değerlendirme ile davalı-davacı kocanın boşanma davasının reddi doğru görülmemiştir.