Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/9409 K.2014/20726

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı (kadın) ağır kusurlu bulunarak boşanma kararı verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delilerden; davacı (koca)'nın, eşinin babasına “al kızını s..tir git" diyerek hakaret ettiği ve eşini evden kovduğu, buna karşılık davalı (kadın)'ın da babası tarafından eşine fiziksel şiddet uygulanmasına müdahale etmediği, bu olayda kolu çıkan eşini arayıp sormadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre evlilik birliği temelinden sarsılmıştır.

Bu sonuca ulaşılmasında, taraflardan birinin kusurunun diğerinden daha baskın olduğu söylenemez. Tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Bu bakımdan; davalının ağır kusurlu bulunması doğru değil ise de; eşit kusur durumunda da boşanmaya karar verileceğinden (TMK md. 1661/); boşanma kararı sonuç olarak doğrudur.

Bu durumda; hükmün kusura ilişkin gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK md 438/son) ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda l. bentte açıklandığı gibi taraflar eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş yararına Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi gereğince manevi tazminata hükmedilemez. Hal böyleyken, hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı (koca) yararına manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.