Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/10331 K.2016/400

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı kadın tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve iştirak nafakasının miktarları ve vekalet ücreti yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise, kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, velayet, aleyhine hükmedilen tazminatlar ve manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece; boşanma kararına esas kusur belirlemesinde davalı-karşı davacı erkeğin daha fazla kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; tarafların mahkemece belirlenen kusurlu davranışları yanı sıra, davacı-karşı davalı kadının, davalı-karşı davacı erkeğe hakaret edip, aşağıladığı, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, eşinin ailesinin evine gelmesini istemediği ve evden kovduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre; evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca ulaşılmasında tarafların eşit kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.

Durum böyleyken; mahkemece erkeğin daha fazla kusurlu kabul edilip boşanmaya karar verilmesi sonucu itibariyle doğru olup, hükmün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK md. 438/son) karar vermek gerekmiş, davacı-karşı davalı kadının tüm, davalı-karşı davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma sebebiyle maddi-manevi tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat talep eden tarafın kusursuz veya diğer tarafa göre daha az kusurlu olması gerekmektedir. Eşit kusurlu eş yararına tazminata hükmedilemeyeceğinden, davacı-karşı davalı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) isteğinin reddi gerekirken, yazılı şekilde maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.