Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/12205 K.2015/13681

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen bozulmasına, kısmen onanmasına dair Dairemizin 03.03.2015 gün ve 19442-3269 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1-Dairemiz bozma ilamında yer alan açıklamalara göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme itirazları yersizdir.

2-Davalı erkek hükmü boşanma yönünden de temyiz etmiştir. Ne var ki ilk inceleme sırasında bu yön gözden kaçırılarak davalı erkeğin boşanmaya yönelik temyiz itirazları incelenmediğinden,davalı erkeğin bu yöne ilişkin karar düzeltme itirazlarının Hukuk Muhakemeleri Usul Kanununun 440-442. maddeleri gereğince kabulü ile Dairemizin 03.03.2015 tarih ve 2014/19442 esas, 2015/3269 karar sayılı onama bozma ilamımızın kaldırılmasına karar verildi.

3-Davalı erkeğin boşanma kararı ve fer'ilerine yönelik temyiz itirazlarının yeniden incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedebilmek için,tazminat talep eden tarafın kusursuz veya diğer tarafa göre daha az kusurlu olması yanında; boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarını zedelemiş olması da gereklidir (TMK madde 174/2). Mahkemenin boşanma sebebi olarak kabul ettiği olaylar, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı gibi;dosyada kişilik haklarına saldırı olarak kabul edilebilecek davalıdan kaynaklanan başkaca bir hadisenin varlığını gösteren bir kanıt da bulunmamaktadır. Bu durumda, Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları davacı kadın yararına gerçekleşmemiştir. Öyleyse, davacının manevi tazminat isteğinin reddi gerekirken, yazılı şekilde manevi tazminata hükmedilmemesi doğru görülmemiştir.