Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/12615 K.2016/3144

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, davalı-karşı davacı kadının tazminat ve nafaka taleplerinin reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 22.02.2016 günü temyiz eden davalı-davacı ... vekili Av. ... ve karşı taraf davacı-davalı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle 13.03.2014 tarihinde, ara kararla davalı-karşı davacı kadın yararına hükmedilen tedbir nafakasının, boşanma hükmünün kesinleştiği 20.05.2015 tarihine kadar devam edeceğinin tabi bulunmasına göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece davalı-karşı davacı kadın tarafından açılan dava "davacı-karşı davalı erkeğe atfedilebilecek bir kusur bulunmasa da, uzun süreli ayrılıktan kaynaklanan mesafe ve soğukluk nedeniyle davacı-karşı davalının da evliliğin devamını istemediğinden bahisle" kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş, davacı-karşı davalı erkeğin açmış olduğu boşanma davası ise vaki feragat nedeniyle reddedilmiştir.

Davacı-karşı davalı erkek boşanma davasından feragat etmiş olmakla artık kadına atfedilen kusurlu eylemleri affetmiş sayılır. Boşanma davasında erkeğin feragatinden sonra kadına kusur atfedilemez. Eşini müşterek konuttan kovan davacı-karşı davalı erkek boşanmaya sebep olan olaylarda tamamen kusurludur. Davalı-karşı davacı kadına atfı kabil bir kusur bulunmamaktadır.

Ancak mahkemece bu husus gözetilmeden, davalı-karşı davacı kadının tamamen kusurlu olduğunun kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak maddi ve manevi tazminat taleplerinin (TMK. m. 174/1-2) reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.