Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/13890 K.2016/5356

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen nafaka ve tazminatlar ile reddedilen manevi tazminat talebi yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise nafaka ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,

davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kadının 50.000 TL maddi tazminat talebi, çeyiz eşyası ve çeyiz masraflarına yöneliktir. Bu talep boşanmanın fer'i (eki) niteliğindeki maddi tazminat niteliğinde olmayıp; bağımsız bir taleptir. Davalı-davacı kadın 20.000 TL'lik kısma yönelik talebine ilişkin nispi peşin harcı yatırmış, diğer 30.000TL'lik kısma ilişkin harç ise yatırılmamıştır. Bu kısma ilişkin eksik nispi peşin harç da tamamlattırılıp, talepleri de açıklattırılarak tüm delillerin bu çerçevede değerlendirilip sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken; talebin Türk Medeni Kanunun 174/1. maddesi kapsamında kaldığı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.