Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/1693 K.2015/16139

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "çeyiz ve ziynet eşyası alacağı" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (...) tarafından, çeyiz ve ziynet eşyaları yönünden; davalı (...) tarafından ise, tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacının çeyizler ve ziynetler konusunda, dava dilekçesinin talep sonucunda bir isteğinin mevcut olmadığının görülmesine ve bu hususta da mahkemece esasen bir hüküm tesis edilmemiş olmasına göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalının, eşine hakaret ettiğini, onu tehdit edip aşağıladığını kabule yeterli delil bulunmamaktadır. Davacıdan aktarılan olaylar sabit kabul edilemez ve manevi tazminata esas alınamaz. Mahkemece, manevi tazminata esas teşkil eden olaylara ilişkin davacı tanıklarının sözleri davacıdan aktarma beyanlardır, dolayısıyla sabit değildir. Sabit olmayan olaylara dayanılarak da manevi tazminata hükmedilemez. Toplanan delillerle, kocanın eşiyle ilgilenmeyip birlik görevlerini yerine getirmediği gerçekleşmiştir. Boşanmaya sebep olan bu olay, davacının kişilik değerlerine saldırı niteliğinde değildir. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi şartları bulunmamaktadır. Öyleyse, davacının manevi tazminat isteğinin reddi gerekirken, yetersiz gerekçeyle manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir.