Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/17412 K.2016/9052

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı erkek tarafından kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve maddi tazminat yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, manevi tazminat talebinin reddi, maddi tazminat ve nafaka miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece; boşanma kararına esas kusur belirlemesinde davacı-davalı erkeğin daha fazla kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davacı- davalı erkeğin ailesinin müdahalesine sessiz kaldığı, kadının akrabalarının gidip gelmesini istemediği ve eşinin hamile olduğunu öğrendiğinde çocuğun kendisinden olmadığını söylediği, buna karşılık davalı-davacı kadının da davacı-davalı erkeğe ve ailesine hakaret ettiği, eşinin annesine “oğlunla yat da çocuğun olsun” dediği ve birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre; evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca ulaşılmasında tarafların eşit kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.

Durum böyleyken; mahkemece davacı-davalı erkeğin daha fazla kusurlu kabul edilip boşanmaya karar verilmesi sonucu itibariyle doğru olup, hükmün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK m. 438/son) karar verilmiş, davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları ise yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

2-Boşanma sebebiyle maddi-manevi tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat talep eden tarafın kusursuz veya diğer tarafa göre daha az kusurlu olması gerekmektedir. Yukarıdaki bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren olaylarda taraflar eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş yararına tazminata hükmedilemeyeceğinden, davalı-davacı kadının maddi tazminat (TMK m. 174/1) isteğinin reddi gerekirken, yazılı şekilde maddi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.