Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/19009 K.2016/11444

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davacı-davalı kadın tam kusurlu kabul edilerek davalı-davacı erkeğin boşanma davasının kabulüne, davacı-davalı kadının boşanma davasının ise reddine karar verilmiştir. Mahkeme, hükmün gerekçesinde davalı-davacı erkek tanığı ...'ın beyanına dayanarak davacı-davalı kadının tanıklarının beyanlarına itibar etmemiştir. Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır (6100 s. HMK m. 255).

Dosyada davacı-davalı kadının tanıklarının olmamışı olmuş gibi ifade ettiğini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur. O halde; toplanan deliller ve davacı-davalı kadının tanıklarının beyanlarından davalı-davacı erkeğin eşine sürekli olarak fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davalı-davacı kadın dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.