Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/23257 K.2017/3914

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından velayet, kusur belirlemesi, nafakaların reddi, ortak çocuklar lehine takdir edilen nafakalar ve tazminatların reddi yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise erkeğin boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminatların reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-karşı davacı erkek 19.10.2015 tarihli dilekçesi ile velayet, davalı-karşı davacı kadın ise 6.4.2016 tarihli dilekçesi ile erkeğin boşanma davasındaki boşanma hükmünü kabul ettiğini bildirdiğinden davacı-karşı davalı erkeğin velayet ve davalı-karşı davacı kadının ise erkeğin boşanma davasındaki boşanma hükmüne yönelik beyanları temyizden feragat niteliğinde olduğundan bu yönlere ilişkin temyiz taleplerinin feragat nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden erkeğe kusur olarak yüklenen vakıaların gerçekleştiği, kadın adına kayıtlı bulunan iş yeri ile ilgili yönetim ve tasarruf işlemlerini yapma hakkı bulunan davalı-karşı davacı kadının bu iş yerine ait menkulu satması, bankadan para çekmesi ve bu iş yeri sebebiyle erkeğe vermiş olduğu yetkiyi geri almasının kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, ancak davalı-karşı davacı kadının da izinsiz olarak eşinin konuşmalarını kayıt altına aldığı için boşanmaya sebep olan olaylarda az da olsa kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Açıklanan sebeple tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesi sebebiyle davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) taleplerinin reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.