Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/4263 K.2015/3965

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın eş tarafından tazminatların miktarları yönünden, davalı-davacı erkek eş tarafından ise kusur belirlemesi, davacı-davalı kadın eş yararına hükmolunan tazminatlar ve kendisinin manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve özellikle 21.01.2013 tarihli kesinleşen bozma ilamında da belirlendiği üzere, boşanmaya neden olan olaylarda eşine fiziksel şiddet uygulayıp, birlik görevlerini yerine getirmeyen davalı-davacı erkek eşin çocukları arasında ayrım yapıp, birlik görevlerini yerine getirmeyen davacı-davalı kadın eşe nazaran daha ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalı-davacı erkek eşin temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadın eşin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı kadın eş yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.