KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2015/7837 E., 2015/10722 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Mayıs 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Dava türü
- Maddi ve Manevi Tazminat ile Yoksulluk Nafakası
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1- Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve özellikle, mahkemece davacı kadın yararına boşanma kararının kesinleştiği 19.09.2013 tarihinden geçerli olmak üzere aylık 300 TL yoksulluk nafakası takdir edildiğinin anlaşılmasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Evliliğin boşanma sebebiyle sona ermesinden doğan dava hakları, boşanma hükmünün kesinleşmesinin üzerinden bir yıl geçmekle zamanaşımına uğrar (TMK.md.178). Davacının maddi tazminat talebi, boşanma kararının kesinleşmesinden sonra Türk Medeni Kanununun 178. maddesi uyarınca talep edilmiştir. Tarafların boşanmalarına ilişkin ilam 19.09.2013 tarihinde kesinleşmiş, davacı ise bir yıl geçtikten sonra 23.09.2014 tarihinde maddi tazminat talebinde bulunmuştur. Davalı süresi içerisinde zamanaşımı itirazında bulunmuştur. Bu yön gözetilerek, davacının maddi tazminat isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.
3-Bozmadan önce kurulan hükümde, boşanma davasının kabulü nedeniyle davacı kadın yararına maktu vekalet ücreti verilmiş, hüküm sadece manevi tazminat ve yoksulluk nafakası yönünden bozulmuş, vekalet ücreti bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmiştir. Davacı kadın yararına, boşanma davasının kabulü sebebiyle bozmadan önce vekalet ücreti hükmedildiğine ve o bölüm kesinleştiğine göre, boşanma davasında bozmadan sonra yapılan yargılama sonunda davacı kadın yararına yeniden vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2015/7837, K. 2015/10722, 27 Mayıs 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama