Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/8170 K.2015/22646

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından kendi boşanma davası ile ziynet alacağı davasının reddi yönünden, davalı-davacı erkek tarafından ise kendi boşanma davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının ziynet alacağına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Tarafların boşanma davalarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece, tarafların boşanmaya neden olacak kusurlu davranışları kanıtlanamadığı belirtilerek tarafların boşanma davalarının reddine karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı erkeğin eşini istemediğini söylediği, eşini aşağılayıcı söz ve davranışlarda bulunduğu, eşini tehdit ettiği, kayın validesinin müşterek eve gelmesini istemediği ve kayınpederine hakaretamiz sözler söylediği; davacı-davalı kadının ise annesinin evlilik birliğine müdahalesine engel olmadığı ve eşini aşağıladığı anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında her iki taraf da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, tarafların her iki boşanma davalarının kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile boşanma davalarının reddi doğru bulunmamıştır.