KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2015/9804 E., 2015/12900 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Haziran 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Dava türü
- Nafaka-Manevi Tazminat-Tapu İptali-Tescil
Karar Metni
319 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen bozulmasına-kısmen onanmaına dair Dairemizin 25.02.2015 gün ve 28393-2678 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.
1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme itirazları yersizdir.
2-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür.Taraflar,Almanya ... yerel mahkemesinin kararı ile boşanmışlar ve bu karar Türkiyede tenfiz edilmiştir.Almanya ... yerel mahkemesinin boşanma kararında, boşanmaya sebebiyet veren olaylar arasında davalı erkeğin sadakatsiz davrandığı belirtilmemiş ve bu yön temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir.Artık,boşanmaya sebebiyet veren olay olarak sadakatsizlik kabul edilemez.Türk Medeni Kanununun 174/2 madde koşulları gerçekleşmemiştir.
Ne var ki, bu yön ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığından, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-442 maddeleri gereğince davalının bu yöne ilişkin karar düzeltme isteğinin kabulü ile,Dairemizin 25.02.2015 tarih ve 2014/28393E-2015/2678K sayılı bozma-onama ilamının 2 nolu manevi tazminata ilişkin bozma ilamının kaldırılarak, hükmün bu yönden de değişik gerekçe ile onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2015/9804, K. 2015/12900, 17 Haziran 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama