Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/10802 K.2018/1310

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davacı-karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklenilen davalı-karşı davacı kadının ailesi ile görüşmesine engel olduğu, ortak konuta almadığı, eşine fiziksel şiddet uyguladığı vakıalarına davalı-karşı davacı kadın tarafından dayanılmadığı, dayanılmayan bu vakıaların kusur belirlemesine esas alınamayacağı ancak birlik görevlerini ihmal eden davalı-karşı davacı erkeğin boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda tamamen kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin ise aşağıdaki betlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden, davacı-karşı davalıdan kaynaklanan, davalı-karşı davacının kişilik haklarına saldırı teşkil eden maddi bir hadisenin varlığı kanıtlanmamış ve Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları oluşmamıştır. O halde kadının manevi tazminat isteminin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmeşi doğru görülmemiştir.

3- Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m. 175). Davacı kadının ekonomik ve sosyal durumunun tespitinde, çalıştığı, asgari ücret aldığı belirtilmiş olup 2015 yılı Kasım ayında işten çıktığı beyan edilmiştir. Mahkemece kadının çalışıp çalışmadığı, işten ayrılmış ise kendi isteği ile ayrılıp ayrılmadığı, çalışıyor ise gelirinin sürekli, düzenli ve boşanma halinde kendisini yoksulluktan kurtaracak nitelikte olup olmadığı hususları araştırılarak sonucuna göre yoksulluk nafakası (TMK m. 175) hakkında hüküm tesisi gerekirken, bu hususta eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.