Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/10922 K.2018/1934

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, ortak çocuğa verilen nafakalar, ziynet alacağı davasının tefriki ve yargılama giderleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu oldukları kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden mahkemece kadına yüklenen, erkeğe fiziksel şiddet uyguladığına ilişkin vakıanın ispatlanamadığı,erkeğin eşine birden fazla kez fiziksel şiddet uyguladığı, mahkemece tarafların belirlenen diğer kusurlu davranışları yanında erkeğin kadını toplumda küçük düşürücü eylemlerde bulunduğu,gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı kadına oranla davalı-davacı erkeğin daha fazla kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadın dava dilekçesini sunduktan sonra 22.10.2014 tarihli dilekçesi ile maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur.Bu talepler hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken esasa dair ret hükmü kurulması bozmayı gerektirmiştir.