Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/12939 K.2018/3091

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı erkeğin eşyaları kırdığı, eşini evden kovduğu, ve eşi için içinin atmadığını söylediği, davacı-karşı davalı kadının ise haber vermeksizin sık sık evden ayrıldığı, birlik görevlerini yerine getirmediği, bu mutluluk daima sürmez diyerek birlikte yaşamaktan kaçındığı, bir başkası ile ilişkisinin olduğu dedikodusunun çıkmasına sebebiyet verdiği belirtilerek tarafların eşit derecede kusurlu oldukları kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de;

yapılan soruşturma ve toplanan delillerden mahkemece davacı-karşı davalı kadına kusur olarak yüklenilen birlik görevlerini yapmama vakıası ispatlanamadığı gibi, mahkemece davalı-karşı davacı erkeğe yüklenen kusurların yanında davalı-karşı davacı erkeğin evde sürekli bağırıp çağırarak kapı ve duvarlara yumruk attığı, agresif tavırlar sergilediği, kıskançlık yaptığı ve evdeki eşyalara birden çok kez zarar verdiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-karşı davacı erkeğin, kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Erkeğin davranışları kadının kişilik haklarına saldırı teşkil edecek niteliktedir.

Öyleyse, davacı-karşı davalı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi koşulları oluşmuş olup, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, fiilin ağırlığı ve hakkaniyet kuralları gözetilerek davacı-karşı davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sonucu yazılı şekilde tazminat taleplerinin reddi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.