Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/13202 K.2017/13524

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.11.2017 günü duruşmalı temyiz eden davalı-davacı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davacı-davalı ... ve vekilleri gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması Anayasa hükmüdür (m.141/3).Mahkemenin, tarafların açıklamalarını dikkate alarak değerlendirmesi ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesi hukuki dinlenilme hakkının da (HMK m.27) gereğidir. Yargı organları her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, sabit görülen maddi vakıaları ve bunlardan çıkardıkları sonuç ve hukuki sebepleri gerekçelerine yansıtmalıdırlar.

Somut olayda, mahkemece karşılıklı görülen boşanma davalarının, her ikisininde kabulüne karar verilmiş, davaların kabulüne ilişkin gerekçesinde taraflara yüklediği kusurlar belirtildikten sonra, kusur olarak yüklenen vakıalar bakımından; “belirlenen bu vakıalardan bir kısmı taraf dilekçelerinde ileri sürülmediğinden dikkate alınmamıştır”, denilmiş ancak taraflara yüklenen kusurlu davranışlardan hangisine taraflarca usulüne uygun şekilde dayanılmadığı gösterilmemiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında; mahkemenin gerekçesi yazılı olduğu haliyle, temyiz denetimine elverişli olmadığı gibi, yeterli gerekçeden de yoksun olduğunun kabulü gerekir. Öyleyse, usule aykırı kararın münhasıran bu sebeple bozulması gerekmiştir.

2-Davalı-davacı kadının ziynet alacağı davasına yönelik temyizinin hasren yapılan incelemesine gelince:

Toplanan delillerden, dava konusu edilen ziynetlerin davacı-davalı erkek tarafından balayı masrafı ile sair borçlar nedeniyle bozdurularak harcandığı ve bu ziynetlerin kadın tarafından erkeğe iade edilmemek üzere, diğer bir deyişle bağışlama iradesiyle verildiği hususunun da kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, kadın tarafından talep edilen dava konusu ziynetler yönünden yeniden bilirkişi raporu alınarak kadının birleşen dava tarihi itibariyle bedelinin belirlenerek, belirlenen bedelin davacı-davalı erkekten tahsili ile, davalı-davacı kadın yararına verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde ret hükmü tesisi doğru olmamıştır.