Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/14353 K.2018/4218

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ile kişisel ilişki düzenlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davalı-karşı davacı kadına yüklenen erkeğin ailesine karşı soğuk davrandığı vakıasına davacı-karşı davalı erkek tarafından usulünce dayanılmadığından bu vakıanın kadına kusur olarak yüklenemeyeceğinin, kadının mahkemece kabul edilen güven sarsıcı davranışının da sadakatsizlik boyutuna ulaşmadığının, buna karşılık mahkemece davacı-karşı davalı erkeğe yüklenen ve erkek tarafından da temyiz edilmeyerek kesinleşen kusurlu davranışının yanında ayrıca karısına karşı aşırı kıskanç tavırlar sergilediği,

yine de boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı-karşı davacı kadının erkeğe nazaran daha ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Mahkemece, velayeti davalı-karşı davacı anneye bırakılan 23.10.2013 doğumlu ortak çocuk ... ile davacı baba arasında "Taraflar aynı şehirde yaşadığı takdirde; her ayın ilk ve üçüncü Cumartesi günü sabah saat 09:00'dan Pazar akşam saat 19:00'a kadar, her yıl 15 Temmuz günü sabah saat 09:00’dan 15 Ağustos akşam saat 18:00‘e kadar, dini bayramların birisinde (bir ramazan bayramı bir kurban bayramı şeklinde dönüşümlü olarak) bayram süresince, ayrıca her yıl sömestr tatilinin ilk haftasında (7 gün), taraflar ayrı şehirde yaşadığı takdirde;

her ayın ilk ve üçüncü Cumartesi günü sabah saat 09:00'dan akşam saat 19:00'a kadar, her yıl 15 Temmuz sabah saat 09:00'dan 15 Eylül akşam saat 18:00'e kadar; her yıl sömestr tatilinin ilk haftasında bir hafta (7 gün); ayrıca dini bayramların birisinde (bir ramazan bayramı bir kurban bayramı şeklinde dönüşümlü olarak) bayram süresince şahsi ilişki tesisine ” şeklinde kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı anne tarafından temyiz edilmiştir.

Kişisel ilişki düzenlenirken taraflar aynı şehir, ayrı şehir ayrımı yapılmasını özellikle talep etmemişler ise, günümüz ulaşım kolaylıkları dikkate alındığında şehir ayrımı yapılmasına gerek bulunmamaktadır. Ayrıca düzenleme bu şekilde kaldığı takdirde de baba ile ortak çocuk arasında düzenlenen kişisel ilişkinin ortak çocuğun yaşı da gözetildiğinde yatılı kalma süresi yönünden fazla olduğu anlaşılmaktadır. Kişisel ilişki düzenlemesinde esas olan çocuğun üstün yararıdır. Çocukla ana baba arasında düzenli kişisel ilişki kurulması ve bu ilişkinin sürdürülmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de bir haktır.

Kişisel ilişki tesisinden beklenen amaç çocukla ebeveynleri arasında aile bağlarını geliştirmek ve bu suretle çocuğun sağlıklı gelişimini sağlamaktır. Bu sebeple kişisel ilişki analık ve babalık duygusunu tatmin edecek nitelikte olmalıdır. Kişisel ilişkiye dair ilamlar maddi anlamda kesin hüküm niteliğinde olmayıp koşulların değişmesi halinde yeniden düzenlenmesi her zaman islenebilir. Bu bakımdan, babalık duygularını tatmine elverişli olmasının yanı sıra ortak çocuğun yaşı da dikkate alınarak yatılı kalma süreleri yönünden daha uygun şekilde kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.