Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/17754 K.2018/5970

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi, tazminatların miktarı ve ziynet alacağı davasının reddi yönünden, davalı-davacı erkek tarafından ise; kusur belirlemesi, reddedilen boşanma davası, reddedilen tazminat talepleri ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle eşi evde yokken evden ayrılan kadına bu eylemi kusur olarak yüklenemeyeceği ve erkeğin tamamen kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, davalı-davacı erkeğin tüm, davacı-davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadın düğünde takılan altınların ve düğünde takılan çeyrek altınlara yapılan kelepçe bileziğin erkek tarafından kasaya konulmak üzere kendisinden alındığını ve sonradan rızası alınmadan bozdurulduğunu ve iade edilmediğini belirterek, bu ziynetlerin aynen iadesi olmadığı takdirde bedellerinin iadesini istemiş, davalı-davacı erkek vekili ise 16.02.2016 tarihli dilekçesinde ziynetlerin bozdurularak eve alınan eşyaların borçlarının ödendiğini savunmuştur.

Dinlenen kadın tanıklarının da düğünde takılan takıların tamamının bozdurularak erkeğe bakkal dükkanı açıldığını beyan ettikleri görülmüştür. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden tanık beyanları ve erkek vekillinin beyanlarına göre de ziynetlerin bozdurularak harcandığı ve bir daha da geri verilmediği ispatlanmıştır. Düğünde takılan ziynetler kadına bağışlanmış sayılır ve kadının kişisel malı niteliğini kazanır.

Ziynetlerin geri istenmemek üzere verildiği iddia ve ispat edilmedikçe, bunları alan iade etmekle yükümlüdür. Davalı-davacı erkek bu ziynet eşyalarının kadın tarafından geri istenmemek üzere verildiğini ispatlayamamıştır. Öyleyse kadının ziynet alacağı davasının kabulü gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.