Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/19122 K.2018/7054

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından her iki boşanma davası, velayet ve reddedilen manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; mahkemenin de kabulünde olduğu üzere mahkemece belirlenen ve kadın tarafından temyiz edilmeyerek kesinleşen vakıalara göre davacı-karşı davalı kadının boşanmaya sebebiyet veren olaylarda az da olsa kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davalı-karşı davacı erkek de dava açmakta haklıdır. Az kusurlu olan davacı-karşı davalı kadının kendisinin de boşanma davası açması karşısında, boşanmaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında taraflar ve ortak çocuk bakımından korunmaya değer bir yararın kalmadığı görülmektedir. Davalı-karşı davacı erkeğin davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları oluşmuştur.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı erkeğin boşanma davasının kabulüne karar verilecek yerde, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.