Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/21395 K.2018/8604

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; kişisel ilişki yönünden, davalı erkek tarafından ise; kusur belirlemesi, nafakalar, maddi-manevi tazminat ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davalı erkeğe kusur olarak yüklenen kadına ve ailesine hakaret ettiği vakıasına, davacı kadının dilekçelerin karşılıklı olarak verilmesi aşamasında dayanmadığı, dayanılmayan bu vakıanın karşı tarafa kusur olarak yüklenemeyeceği, davalı erkeğin boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tam kusurlu olduğunun kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre, davalı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velayetinin anneye verilmesine ve baba ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

Baba ile kurulan kişisel ilişkide; her yılın Temmuz ayının 1. günü saat 08.00'de yanına alarak aynı Temmuz ayının 31. günü saat 17.00'ye kadar beraber olmak ve saat 17.00'de anneye teslim etmek suretiyle kişisel ilişki tesisinde, Temmuz ayı için kurulan kişisel ilişki küçüğün yaşı gözetildiğinde fazla olduğu gibi, ortak çocuğun her yıl doğum günlerinde sabah saat 10:00'da yanına almak aynı gün saat 13:00'da babaya teslim etmek suretiyle kişisel ilişki tesisinde annenin velayet görevini engelleyici nitelikte olup, yine velayeti anne de olan küçük ile babanın (cihaz ve masrafı karşılamak kaydıyla) ortak çocuk ile telefon,

internet ve sair her türlü iletişim vasıtaları ile saat 18:00 ile 19:30 saatleri arasında olmak koşulu ile 20 dakikayı geçmeyecek şekilde, telefon yada internet gibi iletişim vasıtaları ile görüşmek sureti ile kişisel ilişkinin tesisinde ise, infazının mümkün olmadığı görülmüştür. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu yönden düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m.438/7).

04.07.2018(Çrş.)