Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/3077 K.2017/8472

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden davalı-karşı davacı erkeğin eşine birden çok kez fiziksel şiddet uyguladığı, kadının da aşırı kıskanç olduğu, tartışmalarda sürekli birbirlerine karşılıklı hakaret ettikleri anlaşılmaktadır.

Mahkemece tarafların her kavgadan sonra aynı evi paylaşmaya devam ederek karşılıklı önceki olayları affettikleri, son olay olan 18.05.2014 tarihli olaydan bir süre sonra erkeğin tekrar eve geldiği ve 09.07.2015 tarihine kadar bir arada yaşadıklarından birbirlerini affettikleri gerekçesi ile tarafların boşanma davalarının reddine karar verilmiş ise de; son olaydan sonra erkeğin evden ayrıldığı, bir süre sonra evden uzaklaştırma tedbiri olmadığını anlaması üzerine eve geri döndüğü, 10 gün kadar sonra kadının polise müracat ederek koruma kararı talep ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu hale göre tarafların 10 gün kadar birlikte yaşamaları evlilik birliğini devam ettirmek amacıyla olmayıp tarafların birbirlerini affettikleri veya hoşgörü ile karşıladıkları kanaatine varılması doğru değildir. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında taraflar dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadının davasında Türk Medeni Kanunu 166/1. erkeğin davasında Türk Medeni Kanunu m.166/2. maddesi şartları oluştuğundan her iki boşanma davasının kabulüne karar verilecek yerde tarafların boşanma davalarının reddi doğru bulunmamıştır.