Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/6911 K.2017/12321

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, velayet, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan deliller ve tanık beyanlarından davalı- davacı kadının bir giyim firmasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Davalı- davacı kadının, çalıştığı işyerinden aylık gelirinin sorulması, kendisini yoksulluktan kurtaracak düzenli ve sürekli bir gelirinin bulunup bulunmadığının araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru olmamıştır.

3-Davalı-davacı kadının maddi tazminat istemi boşanmanın eki (TMK m. 174/1) niteliğinde olmayıp, taraflar evlenirken kadının babası tarafından erkeğe verildiği ileri sürülen para alacağına ilişkin maddi tazminat niteliğinde olup, nispi harca tabidir. Davanın başında yatırılan başvurma harcı dava dilekçesindeki bütün talepleri kapsar. O halde, davalı- davacı kadına maddi tazminat isteği ile ilgili olarak nispi harcı tamamlaması için süre verilmesi (Harçlar Kanunu m. 30-32), tamamladığı takdirde görev hususu da düşünülerek davanın esası hakkında karar verilmesi, harcın tamamlanmaması halinde Harçlar Kanunu'nun 30-32. maddeleri uyarınca işlem yapılması gerekirken, isteğin Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.